[Aldnoah.Zero][Challenge]Day 2

posted on 23 Oct 2014 00:37 by lvlelody in Fiction directory Fiction

 

 

 

**กรุณาอย่านำ ฟิคไปดัดแปลง แก้ไข หรือโพสลงที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต



 
 
Aldnoah.Zero Short Fiction
 
 
 
 
[Inaho x Slaine]
 
 

Aldnoah.Zero Challenge

Day 1: First Meeting

Day 2 : Relationship *here*


 
 
 
 
 
--- † --- † --- † --- † --- † --- † --- † --- † --- † ---
 
 

 

- Day 2 -

Relationship

 

 

 

ถึงแม้จะพยายามไม่สอดรู้สอดเห็น แต่นิสัยช่างวิเคราะห์อันเป็นปกติของเขาก็ทำให้คาดเดาไปต่างๆ นานาว่าแขกผู้มาเยือนกลุ่มนี้ถูกจัดความสำคัญอยู่ในระดับใด อินาโฮะไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าจะมีบุคคลสำคัญของประเทศไหนเดินทางมาญี่ปุ่นช่วงนี้ แต่บางทีนี่อาจจะเป็นการหลบภัยจึงต้องเดินทางอย่างเงียบๆ ทว่าถ้าเป็นเช่นนั้นก็จะขัดกับการประพฤติตัวของกลุ่มคนคณะนี้อีก พวกเขาไม่ได้หลบซ่อนตัวจากใคร เพียงแต่ไม่บอกคนอื่นว่าตนเองมาจากไหนเท่านั้น  ดูจากการที่กล้าเข้าหาคนแปลกหน้าจึงไม่น่าจะใช่กลุ่มคนที่หลบหนีเพราะภัยสงคราม

 

ข้อมูลน้อยเกินไป... แต่ยังไงเสียก็อย่าพยายามคาดเดาสุ่มสี่สุ่มห้าดีกว่า เขาไม่อยากสร้างความลำบากใจให้คนอื่นๆ...

 

...เกินความจำเป็น...

 

...

 

"ทำอะไรน่ะ"

 

เช้าวันที่สองอากาศสดใส เพราะมีแขกเพิ่มมาอีกสามคน เขาจึงคิดว่าตื่นเช้าขึ้นกว่าเดิมอีกหน่อย จะได้มีเวลาเตรียมอาหารเยอะขึ้น แต่ไม่คิดว่าเมื่อลงมาถึงห้องครัวแล้วจะพบว่ามีคนตื่นเช้ากว่าเขา กำลังยืนก้มๆ เงยๆ อยู่หน้าตู้เย็นก่อนแล้ว

 

เจ้าของแผ่นหลังผอมบางที่ยืนหันหลังให้อยู่นั้นสะดุ้งขึ้นเล็กน้อย อีกฝ่ายยืดตัวขึ้นก่อนจะหันกลับมา ท่าทางลนลานเล็กๆ เหมือนเด็กที่ถูกจับได้ว่าแอบกินลูกอมหลังแปรงฟันแล้ว "อินาโฮะซัง อรุณสวัสดิ์ครับ"

 

"อืม อรุณสวัสดิ์" ตอบกลับด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเรียบเฉยดังเช่นปกติ

 

อีกฝ่ายมีท่าทางกังวลเมื่อเห็นสีหน้านิ่งเฉยของเขา อาจจะเข้าใจว่าเขากำลังโกรธ ดวงหน้าขาวจัดก้มลงเล็กน้อย หลุบตามองพื้น "ขอโทษนะครับที่เสียมารยาทรื้อค้นข้าวของแบบนี้"

 

.....ความรู้สึกบางอย่างแล่นปราดผ่านไป...แต่ก็รวดเร็วเสียจนอินาโฮะจับไม่ทันว่ามันคืออะไร

 

"ทำอะไรอยู่น่ะ" อินาโฮะเลือกจะเมินเฉยต่อสิ่งนั้นไปชั่วคราว เอ่ยถามซ้ำพลางเดินเข้าไปหา มองเลยอีกฝ่ายไปยังด้านหลัง เห็นของสดและผักผลไม้ที่ไม่เคยมีอยู่ในบ้านเขามาก่อนเรียงรายอยู่เต็มตู้เย็น

 

"อ..เอ่อ...เพราะอ... เพราะท่านเซลัมชอบสิ่งแปลกๆ ใหม่ๆ ตอนผมออกไปเดินสำรวจแถวๆ นี้เห็นเขาขายของกันอยู่เยอะแยะ ก็...ก็เลยเผลอ...ไป..." ยิ่งเห็นสีหน้าของเจ้าของบ้านนิ่งเฉย เสียงที่พยายามเอ่ยอธิบายก็แผ่วลงเรื่อยๆ สุดท้ายจึงได้แต่ก้มหน้านิ่ง เอ่ยเสียงเบาว่า "ขอโทษนะครับ"

 

อินาโฮะแอบสงสัยนิดหน่อยว่าเขาน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือไง ...รู้สึกเหมือนคาล์มก็จะเคยพูดอะไรทำนองให้เขาหัดแสดงสีหน้าบ้างอยู่เหมือนกัน แต่เขาคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องจำเป็นสักหน่อย ถ้าเป็นเพื่อนของเขาก็จะเข้าใจกันเองอยู่แล้วว่าเขาก็แค่แสดงสีหน้าไม่เก่ง และกับคนอื่นก็ไม่ได้มีความสำคัญให้เขาต้องสนใจถึงเพียงนั้น

 

เพียงแต่...

 

 "นายไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่จำเป็นต้องขอโทษ..." ดวงตาสีเขียวเหลือบฟ้าช้อนขึ้นมองอย่างไม่แน่ใจนักว่าตนจะได้ยินถูก อินาโฮะจึงต้องเอ่ยอธิบายตัวเองอย่างที่ไม่เคยทำกับใครมาก่อน ย้ำอีกครั้งว่า "ผมไม่ได้โกรธ"

 

สีหน้าของอีกฝ่ายยังฉายความไม่แน่ใจเท่าไหร่นัก อินาโฮะเองก็จนใจจะอธิบาย จึงได้แต่รุนอีกฝ่ายให้ถอยออกจากหน้าตู้เย็นแล้วช่วยจัดเก็บข้าวของแทน

 

เมื่อได้เห็นของในตู้เย็น คิ้วเรียวก็เลิกขึ้นเล็กน้อยอย่างแปลกใจ เหลือบมองคนที่ค่อยๆ เขยิบมานั่งข้างๆ ช่วยเขาจัดของ ตอนแรกยังเกร็งๆ เหมือนกลัวเขาจะกัด แต่พอเขาช่วยสอนว่าควรจัดอะไรไว้ตรงไหน อาการเกร็งนั้นก็หายไปเยอะ

 

“อย่างนี้นี่เอง...ถ้าเอาผลไม้แช่ไว้ในช่องที่เย็นจัดจนน้ำแข็งเกาะ ถ้าเอาออกมาเจออากาศร้อนๆ มันจะช้ำสินะครับ”

 

อินาโฮะพยักหน้ารับเงียบๆ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเหลือบมองสีหน้าอีกฝ่ายที่คลายความระแวดระวังออกจนหมดสิ้น ตอนนั้นเองที่เพิ่งสังเกตเห็นบางสิ่ง ก่อนที่จะรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรก็พบว่าตนเองเอื้อมมือออกไปแตะบนปลายผมของอีกฝ่าย คีบเอาเศษใบไม้ออกจากเรือนผมสีอ่อนให้อย่างเบามือ

 

สัมผัสได้ถึงแรงสะดุ้งจากคนตรงหน้า อินาโฮะจึงรู้สึกตัว สีหน้าของเด็กหนุ่มยังคงนิ่งเฉยไม่เปลี่ยนแปลงขณะที่ดึงอีกฝ่ายให้ยืนขึ้นแล้วปิดตู้เย็น “ไปนั่งข้างนอกเถอะ เดี๋ยวทำอาหารเช้าเสร็จแล้วจะเรียก”

 

“ให้ผมช่วยเถอะครับ!”

 

...ดูจากความไม่รู้เรื่องรู้ราวของอีกฝ่ายเมื่อครู่นี้แล้วอินาโฮะก็ค่อนข้างมั่นใจว่าแทนที่จะช่วยให้เสร็จเร็วขึ้น อาจจะกลายเป็นช่วยทำให้ยุ่งกว่าเดิมก็เป็นได้ แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อมองสีหน้าจริงจังกับแววตามุ่งมั่นของคนตรงหน้า... ความคิดที่จะปฏิเสธกลับไม่อยู่ในกระบวนการความคิดเลยแม้แต่น้อย

 

 

 

 

การเริ่มสานสัมพันธ์กับคนแปลกหน้าเป็นเรื่องยุ่งยาก แต่รู้ตัวอีกทีก็ละสายตาไม่ได้เสียแล้ว

 

มองใบหน้าที่จริงจังกับการหั่นหัวหอมอย่างระมัดระวังเต็มที่

 

...รู้สึกว่าริมฝีปากกระตุกเป็นรอยยิ้มขึ้นมานิดหนึ่ง...

 

  

 

 END

 


 

 

[เก็บตก]


...ว่าแต่...หมอนี่หลุดมาจากต่างดาวรึไงนะ ถึงได้บอกว่าบรรดาข้าวของที่ซื้อมาเป็นของแปลกใหม่น่ะ...

 

 

 

 --- † --- † --- † --- † --- † --- † --- † --- † --- † ---

 

 

 

 

Talk

 

 

...หึหะหึหะ... ต้นฉบับมีไม่ยอมปิด มานั่งเล่น challenge กับน้องต๋ง @choconoir O<--< ฮืออ ไม่เห็นเส้นตายไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ ค่ะ

 

ก็...เป็นฟิคมุ้งมิ้งใสๆ สั้นๆ เกิดจากความขาดแคลนฟิคภาษาไทยขั้น Max เสี้ยนนักเลยจัดกันเองซะเลย(...) 

 

 

 จะพยายามไม่ดองเช่นกันนะคะ! 

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

ตกใจแทค.... สเลนกินกับอะไรก็อร่อย ....นี่มันแอโร่ยจริมๆ 
อินาโฮะเอ๊ยยย ทำสเลนกลัวแล้ว 5555555555555555555 สเลนอย่าไปสนใจอินาโฮะเลย หมอนั่นมันแค่พิการวิธีแสดงอารมณ์บนใบหน้าเท่านั้น 555555555555555555555555555555555555555555555555 สองคนนี้ทำกับข้าวด้วยกันด้วย ปริ่มจริงๆ ณ จุดๆ นี้  โฮะปฏิเสธไม่เป็นเลยทีเดียว อิ_อิ ความจริงก็ไม่คิดจะปฏิเสธอยู่แล้ววววววว ขอบคุณสำหรับฟิคค่ะ!

#1 By WAN-NEON96 on 2014-10-25 12:21

melody in the world of the tale View my profile