[Aldnoah.Zero][Challenge]Day 6

posted on 30 Oct 2014 00:25 by lvlelody in Fiction directory Fiction, Cartoon

 

 

 

**กรุณาอย่านำ ฟิคไปดัดแปลง แก้ไข หรือโพสลงที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต



 
 
Aldnoah.Zero Short Fiction
 
 
 
 
[Inaho x Slaine]
 
 

Aldnoah.Zero Challenge

Day1: First Meeting

Day2: Relationship

Day3: Smile

Day4: Scenery

Day5: Suffering

 Day6: Gratitude *here*



 
 
 
 
 
--- † --- † --- † --- † --- † --- † --- † --- † --- † ---
 
 

 

- Day 6 -

Gratitude

 

 

 

 

สุดท้ายก็กลับมาถึงบ้านจนได้ แต่กว่าจะถึงตอนนั้นดวงอาทิตย์ก็ลาลับขอบฟ้าไปนานแล้ว

 

สเลนเหลือบมองใบหน้าของอีกฝ่ายที่ยังคงนิ่งเฉยไม่แสดงอารมณ์ แต่เขากลับรู้สึกมั่นใจอย่างประหลาดว่าภายใต้สีหน้านิ่งเฉยนั้น อินาโฮะจะต้องรู้สึกเหนื่อยล้ามากแน่ๆ

 

ไหนจะไปเรียนทั้งวันแล้วยังต้องใช้เวลาเดินทางกลับบ้านนานขึ้นหลายเท่าตัวเพราะความไม่ได้เรื่องของเขาอีก ขนาดเขาที่วันนี้ทั้งวันไม่ได้ทำอะไร พอมานั่งรถนานๆ ยังรู้สึกเหนื่อยเลย แล้วอีกฝ่ายที่อายุน้อยกว่าแต่ยังต้องเป็นฝ่ายคอยมาดูแลเขาจะต้องเหนื่อยทั้งกายและใจยิ่งกว่าอย่างแน่นอน

 

“อินาโฮะซังไปอาบน้ำเถอะครับ เดี๋ยวผมจะช่วยเตรียมอาหารให้เอง”

 

เมื่อครู่ก่อนถึงบ้านยูกิซังส่งข้อความมาบอกว่าคืนนี้ตัวเองกับเจ้าหญิงจะนอนค้างที่กรม ให้พวกเขาสองคนอยู่บ้านกันดีๆ

 

รู้สึกกังวลนิดหน่อย...ด้วยสถานะของเขาแล้ว ไม่ควรจะอยู่ห่างกายองค์หญิงนานขนาดนี้เลยแท้ๆ แต่เขาก็ไม่อยากทิ้งอินาโฮะซังให้อยู่คนเดียวเช่นกัน

 

“แผลที่มือยังไม่หายไม่ใช่เหรอ?” คำถามของอีกฝ่ายฉุดเขาขึ้นจากภวังค์

 

“ไม่เป็นไรครับ แผลเล็กๆ แค่นี้เอง สบายมาก” ไม่ได้โกหกสักนิด ถ้าเทียบกับสิ่งที่เขาเจอมาตลอดชีวิตแล้ว กับเพียงแค่แผลมีดบาดเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ไม่อาจนับเป็นความเจ็บปวดใดๆ ได้เสียด้วยซ้ำ

 

............

 

ไม่ค่อยให้ความสำคัญกับตัวเอง

 

เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่อินาโฮะนิยามให้สเลน บางทีเขาก็สงสัยจนนึกอยากถาม...สเลนเติบโตขึ้นมาด้วยสภาพแวดล้อมแบบไหนกันแน่ ถึงได้มีนิสัยแบบนี้...

 

“...งั้นทอดไข่กินแล้วกันครับ ง่ายๆ แถมไม่ต้องใช้มีดด้วย”

 

เร็วเกินไป...ยังไม่ถึงเวลาที่จะถาม ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมตอบหรอก แต่ถ้าเขาถามไปตอนนี้ สเลนจะต้องคิดในแง่ร้ายอีกแน่

 

พอเห็นสเลนพยักหน้ารับอย่างดีใจ...ดีใจที่เขายอมให้ช่วย ไม่ได้ไล่ให้ไปนั่งเฉยๆ เหมือนทุกครั้ง อินาโฮะก็รู้สึกว่าดีแล้วที่สุดท้ายก็หาหนทางที่ทำให้ทุกฝ่ายพึงพอใจได้

 

เด็กหนุ่มแสร้งเดินออกจากห้องครัวไปแล้วแอบอยู่หลังบานประตูเลื่อน แอบมองอยู่สักพักจนกระทั่งเห็นอีกฝ่ายหยิบจับกระทะมาตั้งเตา ไม่มีท่าทางงุ่มง่าม คงจะจำมาจากตอนดูเขาทำอาหาร ถึงจะยังไม่สามารถเรียกได้ว่าคล่องแคล่วแต่ก็ไม่น่าจะเกิดอุบัติเหตุใดๆ ได้

 

ดูอยู่สักพักจนวางใจว่าคงไม่มีอะไรน่าห่วง อินาโฮะจึงเดินขึ้นห้องไปอาบน้ำอย่างวางใจ

 

 

 

 

อาหารฝีมือสเลน...เหมือนจะเป็นครั้งแรกที่อีกฝ่ายทำทุกอย่างด้วยตัวเอง ตอนที่ตักข้าวมาวางพร้อมกับไข่คนที่หน้าตาพิลึกนิดหน่อยจึงดูตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย อินาโฮะกล่าวขอบคุณก่อนจะใช้ตะเกียบคีบมากิน สัมผัสแรกที่แตะบนปลายลิ้นทำให้เขาชะงักไปนิดหน่อย ถึงหน้าตาจะยังสู้ไม่ได้ แต่รสชาติที่สเลนทำออกมาก็คล้ายกับรสชาติของอาหารที่เขาทำมากทีเดียว

 

...มองอยู่ตลอดสินะ...

 

ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ยิ่งมองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามที่กำลังกลั้นใจรอฟังอะไรสักอย่างจากเขาก็ยิ่งรู้สึกอยากยิ้มขึ้นมา

 

“อร่อยดี...” แบบนี้จะเหมือนกับชมอาหารที่ตัวเองทำรึเปล่านะ ...แต่ถ้ามันทำให้สเลนยิ้มได้ก็ช่างเถอะ “กินเถอะ เดี๋ยวมันจะเย็นซะก่อน”

 

เด็กหนุ่มรุ่นพี่พยักหน้าก่อนจะหยิบตะเกียบของตัวเองขึ้นมาบ้าง วินาทีนั้นเหมือนอินาโฮะจะเห็นภาพหลอนว่าอีกฝ่ายกำลังกระดิกหางเหมือนสุนัขที่กำลังมีความสุข

 

 

 

 

“นายไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวผมเก็บล้างเอง” พอสเลนทำท่าจะเก็บจานชามบนโต๊ะไปล้าง อินาโฮะก็เอ่ยขึ้นพลางแย่งจานในมืออีกฝ่ายไปถือไว้เสียเอง

 

“อะ ไม่เป็นไรครับ อินาโฮะซังดูเหนื่อยๆ” ถึงจะไม่มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ก็เถอะ แต่สเลนก็สังเกตว่าอีกฝ่ายตอบสนองช้าลงไปนิดหน่อย จึงเอ่ยไปเช่นนั้น “ไปพักผ่อนเถอะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องไปเรียนอีกไม่ใช่เหรอ”

 

“สเลน...” ก่อนที่เด็กหนุ่มจะเอ่ยชักแม่น้ำทั้งห้าไล่อีกฝ่ายไปพักผ่อน อินาโฮะก็เอ่ยเรียกขัดขึ้น

 

“ครับ?”

 

“อย่าดื้อ”

 

“.....................” ริมฝีปากสีอ่อนขยับเหมือนพยายามจะพูดค้านอะไรสักอย่าง แต่ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของอีกฝ่ายที่มองมานิ่งๆ ก็น่ากลัวจนสุดท้ายแล้วก็ต้องยอมก้มหน้ารับคำแต่โดยดี “รบกวนด้วยนะครับ”  

 

 

 

 

การได้แช่น้ำอุ่นๆ ท่ามกลางอากาศหนาวๆ นับว่าเป็นความสบายที่ทำให้เคลิบเคลิ้มมากอย่างหนึ่ง

 

สเลนหย่อนตัวเองลงในอ่างน้ำที่มีควันลอยเรี่ย ผ่อนลมหายใจออกยาว พร้อมทั้งดวงตาสีครามปรือปรอย รู้สึกสบายเสียจนอยากผล็อยหลับไปทั้งอย่างนี้ แต่ยังดีที่เขายังมีสติรู้ตัวว่าขืนหลับไปล่ะก็ต้องจมน้ำตายแหงๆ

 

สะบัดหัวแรงๆ จนเรือนผมสีอ่อนที่เปียกลู่แนบใบหน้าสะบัดไหว วักน้ำอุ่นๆ ขึ้นมาล้างหน้า พยายามขับไล่ความง่วงที่รุกคืบเข้ามา

 

เด็กหนุ่มมองมือตัวเองที่อยู่ใต้ผืนน้ำ...แม้จะอยู่ในน้ำอุ่นแบบนี้ แต่สเลนกลับรู้สึกว่าสัมผัสของฝ่ามือที่เกาะกุมกันมาตลอดทางกลับอุ่นยิ่งกว่า ...ทั้งๆ ที่มันไม่น่าจะเป็นแบบนั้นไปได้แท้ๆ...

 

จ้องมองฝ่ามือของตนเองอย่างสงสัยอยู่เนิ่นนาน

 

...หรืออาจจะเป็นเพราะ...ฝ่ามือคู่นั้นไม่ได้เพียงแค่ทำให้เขาหายหนาว...แต่ยังทำให้หัวใจรู้สึกอบอุ่นขึ้นมากระมัง...

 

นอกจากองค์หญิงแล้วก็ไม่เคยได้รับความอบอุ่นเช่นนี้จากใครอีก

 

ความอบอุ่นที่ทำให้เขาสาบานว่าจะมอบความจงรักภักดีเพื่อตอบแทน แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตก็จะปกป้ององค์หญิงเอาไว้ให้ได้ เพราะถ้าไม่มีองค์หญิงเขาก็คงไม่ได้มีชีวิตมาจนถึงป่านนี้...

 

...มีชีวิตมาจนถึงวันที่ได้รู้ว่ายังมีมือคู่อื่นที่จะไม่ผลักไสหรือทำร้ายเขาอยู่...

 

...เขาเองก็อยากตอบแทนเจ้าของมือคู่นั้นเช่นกัน...

 

จะมีอะไรที่คนอย่างเขาทำให้อินาโฮะซังได้บ้างกันนะ

 

 

 

ถ้าสักวันตัวเขาที่แสนไร้ประโยชน์นี้จะสามารถทำอะไรเพื่ออีกฝ่ายบ้าง...ก็คงจะดีไม่น้อยเลย

 

 

 --- † --- † --- † --- † --- † --- † --- † --- † --- † ---

 

 

 

 

Talk

ถ้า Scenery เขียนยากเพราะนึกประเด็นที่จะเล่นไม่ออก Gratitude ก็เขียนยากเพราะประเด็นที่อยากเล่นเยอะแยะเต็มไปหมดเลยล่ะค่ะ ฟฟฟฟฟฟฟฟ แงงงงง #ความพอดีอยู่ที่ใด

อาจจะเป็นเพราะเขียนระหว่างทำงาน ภาษาเลยแข็งโป๊ก ;; w ;; ขออภัยด้วยนะคะ ไว้วันหลังจะมาเกลาให้ดีกว่านี้นะ จุ๊บๆ (นี่ก็นั่งเกลามา 2 รอบแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกไม่ค่อยลดความแข็งลงเท่าไหร่ แง วายยยย) 

 

ชอบไม่ชอบยังไงก็คอมเม้นต์ติชมได้นะคะ #โค้ง

 

 //ตอนหน้าของต่งต๋งก็เป็นตอนสุดท้ายแล้ว... คนเขียนทั้งสองควรจะเลิกอู้แล้วไปปิดต้นฉบับตัวเองกันสักที ฟฟฟฟฟ เพราะงั้นนี่คงเป็น talk สุดท้ายของเม ยังไงก็ขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านนะคะ *โค้งๆ* เจอกันใหม่ตอนอู้รอบหน้าค่---------- #เด๊ดไลน์ตัดคอฉับ

 

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

อยากตอบแทนใช่ไหมค่ะสเลน!!!มีสิค่ะสิ่งที่หนูทำได้...เป็นภรรยาไงค่ะ!!

#1 By มุ้งมิ้งเฟ้อ~~ (171.100.116.159|171.100.116.159) on 2015-03-30 22:55

melody in the world of the tale View my profile